Os vexetais responden contra as ameazas externas

A pesar da súa aparente serenidade, as plantas tamén sofren dos nervios, deféndense e até senten os dentes de quen as devoran.

Corre na súa savia a hormona do perigo, a chamada jasmonato; o que a adrenalina é aos humanos. A misión desta pequena molécula, que se antolla fundamental para a supervivencia dos vexetais, é actuar de sentinela, avisar dunha ameaza exterior -un animal herbívoro, un fungo, un insecto, unha bacteria, un cambio brusco de temperatura- e opor resistencia.

Ten sentido coñecer con detalle a batería de xenes de defensa que pon en marcha o jasmonato, por exemplo, para poder desenvolver solucións agronómicas e ambientais fronte ás ameazas do cambio climático. A ciencia non lograra descifrar toda a secuencia xenética que intervén na transmisión do sinal de alerta até agora.

Un grupo de científicos do Centro Nacional de Biotecnoloxía do Centro Superior de Investigacións Científicas (CSIC), e da Universidade Internacional de Elxe, dirixidos polo biólogo Roberto Solano, descubriron os xenes que interveñen na reacción de defensa química que se desencadea ao detectar un perigo e que axudan ao vexetal a presentar batalla. A revista británica ?Nature?, recentemente galardoada co Premio Príncipe de Asturias da Comunicación xunto co seu rival estadounidense ?Science?, recolle o achado.

«As plantas, ao contrario que os animais, elixiron a inmobilidade ao longo da súa historia evolutiva, polo que para sobrevivir víronse obrigadas a desenvolver complexos sistemas de alarma», explica Solano. O biólogo do CSIC considera que, «tendo en conta o importantes que son para a vida humana, é sorprendente o pouco que aínda se sabe acerca dos seus mecanismos de percepción de sinais. Unha vez localizados, «queda moito por aprender sobre como actúan os xenes e como se coordinan a nivel molecular, celular, tisular e do organismo no seu conxunto», advirte o experto.

A ciencia non foi por mal camiño neste asunto. «Parece que non se inmutan se as tocamos ou lle arrincamos unha folla, pero se un verme póusase sobre ela e finca a súa diminuta dentadura, a planta tratará de defenderse e, ademais, alertará ás súas veciñas sobre o perigo, viñeron a dicir até a data outros estudos científicos sobre este asunto realizados na Universidade de Turín e no Max Plance Institute de Alemaña que apareceron publicados na revista ?Plants Pshisiology?. Bo exemplo de que os vexetais perciben cando se lles toca ofréceno as carnívoras, que enseguida cicatrizan a zona.

De combater perigos como o exceso de sal, a sequedad e a falta de nutrientes no chan, tamén falou o científico do CSIC Armando Albert, quen aventura mesmo algunha posible aplicación do achado xenético dos mecanismos de defensa das plantas.
via cienciaonline